Posts Tagged ONZ

Lista Członków – Sklad Zgromadzenia Ogolnego

Following is the list of the 191 Member States of the United Nations with dates on which they joined the Organization.

Member — (Date of Admission)

Afghanistan — (19 Nov. 1946)
Albania — (14 Dec. 1955)
Algeria — (8 Oct. 1962)
Andorra — (28 July 1993)
Angola — (1 Dec. 1976)
Antigua and Barbuda — (11 Nov. 1981)
Argentina — (24 Oct. 1945)
Armenia — (2 Mar. 1992)
Australia — (1 Nov. 1945)
Austria– (14 Dec. 1955)
Azerbaijan — (2 Mar. 1992)
Bahamas — (18 Sep. 1973)
Bahrain — (21 Sep. 1971)
Bangladesh — (17 Sep. 1974)
Barbados — (9 Dec. 1966)
Belarus — (24 Oct. 1945)

On 19 September 1991, Byelorussia informed the United Nations that it had changed its name to Belarus.

Belgium — (27 Dec. 1945)
Belize — (25 Sep. 1981)
Benin — (20 Sep. 1960)
Bhutan — (21 Sep. 1971)
Bolivia — (14 Nov. 1945)
Bosnia and Herzegovina — (22 May 1992)

The Socialist Federal Republic of Yugoslavia was an original Member of the United Nations, the Charter having been signed on its behalf on 26 June 1945 and ratified 19 October 1945, until its dissolution following the establishment and subsequent admission as new members of Bosnia and Herzegovina, the Republic of Croatia, the Republic of Slovenia, The former Yugoslav Republic of Macedonia, and the Federal Republic of Yugoslavia.
The Republic of Bosnia and Herzegovina was admitted as a Member of the United Nations by General Assembly resolution A/RES/46/237 of 22 May 1992.

Botswana — (17 Oct. 1966)
Brazil — (24 Oct. 1945)
Brunei Darussalam — (21 Sep. 1984)
Bulgaria — (14 Dec. 1955)
Burkina Faso — (20 Sep. 1960)
Burundi — (18 Sep. 1962)
Cambodia — (14 Dec. 1955)
Cameroon — (20 Sep. 1960)
Canada — (9 Nov. 1945)
Cape Verde — (16 Sep. 1975)
Central African Republic — (20 Sep. 1960)
Chad — (20 Sep. 1960)
Chile — (24 Oct. 1945)
China — (24 Oct. 1945)
Colombia — (5 Nov. 1945)
Comoros — (12 Nov. 1975)
Congo — (20 Sep. 1960)
Costa Rica — (2 Nov. 1945)
Côte d’Ivoire — (20 Sep. 1960)
Croatia — (22 May 1992)

The Socialist Federal Republic of Yugoslavia was an original Member of the United Nations, the Charter having been signed on its behalf on 26 June 1945 and ratified 19 October 1945, until its dissolution following the establishment and subsequent admission as new members of Bosnia and Herzegovina, the Republic of Croatia, the Republic of Slovenia, The former Yugoslav Republic of Macedonia, and the Federal Republic of Yugoslavia.
The Republic of Croatia was admitted as a Member of the United Nations by General Assembly resolution A/RES/46/238 of 22 May 1992.

Cuba — (24 Oct. 1945)
Cyprus — (20 Sep. 1960)
Czech Republic — (19 Jan. 1993)

Czechoslovakia was an original Member of the United Nations from 24 October 1945. In a letter dated 10 December 1992, its Permanent Representative informed the Secretary-General that the Czech and Slovak Federal Republic would cease to exist on 31 December 1992 and that the Czech Republic and the Slovak Republic, as successor States, would apply for membership in the United Nations. Following the receipt of its application, the Security Council, on 8 January 1993, recommended to the General Assembly that the Czech Republic be admitted to United Nations membership. The Czech Republic was thus admitted on 19 January of that year as a Member State.

Democratic People’s Republic of Korea — (17 Sep. 1991)
Democratic Republic of the Congo — (20 Sep. 1960)
Denmark — (24 Oct. 1945)
Djibouti — (20 Sep. 1977)
Dominica — (18 Dec. 1978)
Dominican Republic — (24 Oct. 1945)
Ecuador — (21 Dec. 1945)
Egypt — (24 Oct. 1945)

Egypt and Syria were original Members of the United Nations from 24 October 1945. Following a plebiscite on 21 February 1958, the United Arab Republic was established by a union of Egypt and Syria and continued as a single Member. On 13 October 1961, Syria, having resumed its status as an independent State, resumed its separate membership in the United Nations.  On 2 September 1971, the United Arab Republic changed its name to the Arab Republic of Egypt.

El Salvador — (24 Oct. 1945)
Equatorial Guinea — (12 Nov. 1968)
Eritrea — (28 May 1993)
Estonia — (17 Sep. 1991)
Ethiopia — (13 Nov. 1945)
Fiji — (13 Oct. 1970)
Finland — (14 Dec. 1955)
France– (24 Oct. 1945)
Gabon — (20 Sep. 1960)
Gambia — (21 Sep. 1965)
Georgia — (31 July 1992)
Germany — (18 Sep. 1973)

The Federal Republic of Germany and the German Democratic Republic were admitted to membership in the United Nations on 18 September 1973.  Through the accession of the German Democratic Republic to the Federal Republic of Germany, effective from 3 October 1990, the two German States have united to form one sovereign State.

Ghana — (8 Mar. 1957)
Greece – (25 Oct. 1945)
Grenada — (17 Sep. 1974)
Guatemala — (21 Nov. 1945)
Guinea — (12 Dec. 1958)
Guinea-Bissau — (17 Sep. 1974)
Guyana — (20 Sep. 1966)
Haiti — (24 Oct. 1945)
Honduras — (17 Dec. 1945)
Hungary — (14 Dec. 1955)
Iceland — (19 Nov. 1946)
India — (30 Oct. 1945)
Indonesia — (28 Sep. 1950)

By letter of 20 January 1965, Indonesia announced its decision to withdraw from the United Nations „at this stage and under the present circumstances”. By telegram of 19 September 1966, it announced its decision „to resume full cooperation with the United Nations and to resume participation in its activities”. On 28 September 1966, the General Assembly took note of this decision and the President invited representatives of Indonesia to take seats in the Assembly.

Iran (Islamic Republic of) — (24 Oct. 1945)
Iraq — (21 Dec. 1945)
Ireland — (14 Dec. 1955)
Israel — (11 May 1949)
Italy — (14 Dec. 1955)
Jamaica — (18 Sep. 1962)
Japan — (18 Dec. 1956)
Jordan — (14 Dec. 1955)
Kazakhstan — (2 Mar. 1992)
Kenya — (16 Dec. 1963)
Kiribati — (14 Sept. 1999)
Kuwait — (14 May 1963)
Kyrgyzstan — (2 Mar. 1992)
Lao People’s Democratic Republic — (14 Dec. 1955)
Latvia — (17 Sep. 1991)
Lebanon — (24 Oct. 1945)
Lesotho — (17 Oct. 1966)
Liberia — (2 Nov. 1945)
Libyan Arab Jamahiriya — (14 Dec. 1955)
Liechtenstein– (18 Sep. 1990)
Lithuania — (17 Sep. 1991)
Luxembourg– (24 Oct. 1945)
Madagascar — (20 Sep. 1960)
Malawi — (1 Dec. 1964)
Malaysia– (17 Sep. 1957)

The Federation of Malaya joined the United Nations on 17 September 1957.  On 16 September 1963, its name was changed to Malaysia, following the admission to the new federation of Singapore, Sabah (North Borneo) and Sarawak. Singapore became an independent State on 9 August 1965 and a Member of the United Nations on 21 September 1965.

Maldives– (21 Sep. 1965)
Mali — (28 Sep. 1960)
Malta — (1 Dec. 1964)
Marshall Islands — (17 Sep. 1991)
Mauritania — (27 Oct. 1961)
Mauritius — (24 Apr. 1968)
Mexico — (7 Nov. 1945)
Micronesia (Federated States of) — (17 Sep. 1991)
Monaco — (28 May 1993)
Mongolia — (27 Oct. 1961)
Morocco — (12 Nov. 1956)
Mozambique — (16 Sep. 1975)
Myanmar — (19 Apr. 1948)
Namibia — (23 Apr. 1990)
Nauru — (14 Sept. 1999)
Nepal — (14 Dec. 1955)
Netherlands — (10 Dec. 1945)
New Zealand — (24 Oct. 1945)
Nicaragua — (24 Oct. 1945)
Niger — (20 Sep. 1960)
Nigeria — (7 Oct. 1960)
Norway — (27 Nov. 1945)
Oman — (7 Oct. 1971)
Pakistan — (30 Sep. 1947)
Palau — (15 Dec. 1994)
Panama — (13 Nov. 1945)
Papua New Guinea — (10 Oct. 1975)
Paraguay — (24 Oct. 1945)
Peru — (31 Oct. 1945)
Philippines — (24 Oct. 1945)
Poland — (24 Oct. 1945)
Portugal — (14 Dec. 1955)
Qatar — (21 Sep. 1971)
Republic of Korea — (17 Sep. 1991)
Republic of Moldova — (2 Mar. 1992)
Romania — (14 Dec. 1955)
Russian Federation — (24 Oct. 1945)

The Union of Soviet Socialist Republics was an original Member of the United Nations from 24 October 1945. In a letter dated 24 December 1991, Boris Yeltsin, the President of the Russian Federation, informed the Secretary-General that the membership of the Soviet Union in the Security Council and all other United Nations organs was being continued by the Russian Federation with the support of the 11 member countries of the Commonwealth of Independent States.

Rwanda — (18 Sep. 1962)
Saint Kitts and Nevis — (23 Sep. 1983)
Saint Lucia — (18 Sep. 1979)
Saint Vincent and the Grenadines — (16 Sep. 1980)
Samoa — (15 Dec. 1976)
San Marino — (2 Mar. 1992)
Sao Tome and Principe — (16 Sep. 1975)
Saudi Arabia — (24 Oct. 1945)
Senegal — (28 Sep. 1960)
Serbia and Montenegro — (1 Nov. 2000)

The Socialist Federal Republic of Yugoslavia was an original Member of the United Nations, the Charter having been signed on its behalf on 26 June 1945 and ratified 19 October 1945, until its dissolution following the establishment and subsequent admission as new members of Bosnia and Herzegovina, the Republic of Croatia, the Republic of Slovenia, The former Yugoslav Republic of Macedonia, and the Federal Republic of Yugoslavia.

The Federal Republic of Yugoslavia was admitted as a Member of the United Nations by General Assembly resolution A/RES/55/12 of 1 November 2000.

Following the adoption and the promulgation of the Constitutional Charter of Serbia and Montenegro by the Assembly of the Federal Republic of Yugoslavia on 4 February 2003, the name of the State of the Federal Republic of Yugoslavia was changed to Serbia and Montenegro.

Seychelles — (21 Sep. 1976)
Sierra Leone — (27 Sep. 1961)
Singapore — (21 Sep. 1965)
Slovakia — (19 Jan. 1993)

Czechoslovakia was an original Member of the United Nations from 24 October 1945. In a letter dated 10 December 1992, its Permanent Representative informed the Secretary-General that the Czech and Slovak Federal Republic would cease to exist on 31 December 1992 and that the Czech Republic and the Slovak Republic, as successor States, would apply for membership in the United Nations. Following the receipt of its application, the Security Council, on 8 January 1993, recommended to the General Assembly that the Slovak Republic be admitted to United Nations membership. The Slovak Republic was thus admitted on 19 January of that year as a Member State.

Slovenia — (22 May 1992)

The Socialist Federal Republic of Yugoslavia was an original Member of the United Nations, the Charter having been signed on its behalf on 26 June 1945 and ratified 19 October 1945, until its dissolution following the establishment and subsequent admission as new members of Bosnia and Herzegovina, the Republic of Croatia, the Republic of Slovenia, The former Yugoslav Republic of Macedonia, and the Federal Republic of Yugoslavia.
The Republic of Slovenia was admitted as a Member of the United Nations by General Assembly resolution A/RES/46/236 of 22 May 1992.

Solomon Islands — (19 Sep. 1978)
Somalia — (20 Sep. 1960)
South Africa — (7 Nov. 1945)
Spain — (14 Dec. 1955)
Sri Lanka — (14 Dec. 1955)
Sudan — (12 Nov. 1956)
Suriname — (4 Dec. 1975)
Swaziland — (24 Sep. 1968)
Sweden — (19 Nov. 1946)
Switzerland — (10 Sep. 2002)
Syrian Arab Republic — (24 Oct. 1945)

Egypt and Syria were original Members of the United Nations from 24 October 1945. Following a plebiscite on 21 February 1958, the United Arab Republic was established by a union of Egypt and Syria and continued as a single Member. On 13 October 1961, Syria, having resumed its status as an independent State, resumed its separate membership in the United Nations.

Tajikistan — (2 Mar. 1992)
Thailand — (16 Dec. 1946)
The former Yugoslav Republic of Macedonia — (8 Apr. 1993)

The Socialist Federal Republic of Yugoslavia was an original Member of the United Nations, the Charter having been signed on its behalf on 26 June 1945 and ratified 19 October 1945, until its dissolution following the establishment and subsequent admission as new members of Bosnia and Herzegovina, the Republic of Croatia, the Republic of Slovenia, The former Yugoslav Republic of Macedonia, and the Federal Republic of Yugoslavia.
By resolution A/RES/47/225 of 8 April 1993, the General Assembly decided to admit as a Member of the United Nations the State being provisionally referred to for all purposes within the United Nations as „The former Yugoslav Republic of Macedonia” pending settlement of the difference that had arisen over its name.

Timor-Leste — (27 Sep. 2002)
Togo — (20 Sep. 1960)
Tonga — (14 Sep. 1999)
Trinidad and Tobago — (18 Sep. 1962)
Tunisia — (12 Nov. 1956)
Turkey — (24 Oct. 1945)
Turkmenistan — (2 Mar. 1992)
Tuvalu — (5 Sept. 2000)
Uganda — (25 Oct. 1962)
Ukraine– (24 Oct. 1945)
United Arab Emirates — (9 Dec. 1971)
United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland– (24 Oct. 1945)
United Republic of Tanzania — (14 Dec. 1961)

Tanganyika was a Member of the United Nations from 14 December 1961 and Zanzibar was a Member from 16 December 1963. Following the ratification on 26 April 1964 of Articles of Union between Tanganyika and Zanzibar, the United Republic of Tanganyika and Zanzibar continued as a single Member, changing its name to the United Republic of Tanzania on 1 November 1964.

United States of America — (24 Oct. 1945)
Uruguay — (18 Dec. 1945)
Uzbekistan — (2 Mar. 1992)
Vanuatu — (15 Sep. 1981)
Venezuela — (15 Nov. 1945)
Viet Nam — (20 Sep. 1977)
Yemen — (30 Sep. 1947)

Yemen was admitted to membership in the United Nations on 30 September 1947 and Democratic Yemen on 14 December 1967. On 22 May 1990, the two countries merged and have since been represented as one Member with the name „Yemen”.

Zambia — (1 Dec. 1964)
Zimbabwe — (25 Aug. 1980)

, ,

Dodaj komentarz

Współpraca ONZ z Unią Europejską

Organizacja Narodów Zjednoczonych współpracuje z Unią Europejską w takich dziedzinach jak: globalny rozwój, operacje pokojowe, pomoc humanitarna, prawa człowieka oraz kultura.
Wszystkie państwa tworzące Unię Europejską są członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W 1974 r. Wspólnocie Europejskiej przyznano status stałego obserwatora w ONZ.

Współpraca Narodów Zjednoczonych i Unii Europejskiej na forum ONZ

Działalność agend ONZ jest ważna dla Unii Europejskiej, gdyż spełniają one rolę forum, na którym rządy oraz przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego negocjują i uzgadniają wspólne stanowisko w celu rozwiązania kluczowych problemów współczesnego świata. Wszystkie państwa tworzące Unię Europejską są członkami ONZ.

Unia Europejska bierze udział w pracach Europejskiej Komisji Gospodarczej (ECE), Konferencji NZ ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD), Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA), Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO), Organizacji NZ d/s Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO), Programu NZ d/s Środowiska (UNEP), Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) i Światowej Organizacja Zdrowia (WHO).

Kooperacja ONZ-UE dotyczy głównie takich dziedzin jak rozwój społeczno-gospodarczy, prawa człowieka, pomoc humanitarna, operacje pokojowe, ochrona środowiska, rozwój globalny oraz kultury.

W agendach ONZ Unia Europejska posiada status obserwatora, bierze również udział w spotkaniach ministerialnych, na których ma prawo zabierania głosu. Unia Europejska często odgrywa kluczową rolę w międzynarodowych konferencjach organizowanych przez ONZ.

Współpraca ONZ – UE

1. Europejska Komisja Gospodarcza (EKG)
Economic Commission for Europe-ECE
2. Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju
United Nations Conference on Trade and Development-UNCTAD
3. Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej
International Atomic Energy Agency-IAEA
4. Międzynarodowa Organizacja Pracy
International Labour Organization-ILO
5. Organizacja Narodów Zjednoczonych d/s Oświaty, Nauki i Kultury
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization-UNESCO
6. Program Narodów Zjednoczonych d/s Środowiska
United Nations Environment Programme-UNEP
7. Światowa Organizacja Własności Intelektualnej
World Intellectual Property Organization-WIPO
8. Światowa Organizacja Zdrowia
World Health Organization-WHO

, ,

Dodaj komentarz

Ważniejsze dokumenty wydane przez ONZ

1. Karta Narodów Zjednoczonych
2. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka
3. Główne organy Narodów Zjednoczonych – lista członków w 2003 r.
4. Konferencje i obchody
5. Deklaracja Milenijna
6. Raport Milenijny „My, ludy: Rola Narodów Zjednoczonych w XXI wieku”
7. Raport „Milenijne Cele Rozwoju dla Polski” cz. I  cz. II
8. Raport Sekretarza Generalnego na temat wdrażania Agendy 21- streszczenie
9. „HIV/AIDS, prawa człowieka w miejscu pracy”
publikacja Programu NZ ds. Rozwoju (UNDP) w Polsce.
10. Narodowe Raporty o Rozwoju Społecznym (NHDR)
11. Raport o Gospodarce Wodnej na Świecie (omówienie)
12. Raporty Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (INCB)
13. Raporty o rozwoju Społecznym  2001 r.  2002 r.
14. Światowe Raporty Inwestycyjne (WIR)

, ,

Dodaj komentarz

Kofi Annan – Były Sekretarz Generalny ONZ

Kofi Annan (vel Anana Kofana), pochodzący z Ghany, jest siódmym Sekretarzem Generalnym ONZ. Jako pierwszy Sekretarz Generalny wybrany spośród personelu organizacji objął swój urząd 1-go stycznia 1997 roku.

29 stycznia 2001 Zgromadzenie Ogólne, zgodnie z rekomendacją Rady Bezpieczeństwa, powołało go przez aklamację na drugą kadencję, rozpoczynającą się 1 stycznia 2002 i trwającą do 31 grudnia 2006 roku.

Najważniejszymi zadaniami, jakich realizację wyznaczył sobie Kofi Annan podczas pełnienia powierzonej mu funkcji jest ożywienie ONZ na drodze całościowego programu reform; wzmocnienie tradycyjnej roli ONZ jako organizacji działającej na rzecz pokoju i rozwoju; obrona praw człowieka, rządów prawa oraz upowszechnianie podstawowych wartości: równości, tolerancji i godności zgodnie z duchem Karty Narodów Zjednoczonych; oraz odbudowanie zaufania społeczności międzynarodowej dla ONZ poprzez, jak sam to ujął, przybliżenie ONZ do ludzi.

Kofi Annan urodził się w Kumasi, w Ghanie, 8-go kwietnia 1938 roku. Studiował na Politechnice (Uniwersity of Science and Technology) w Kumasi oraz w Macalester College w St. Paul w Minnesocie w USA, gdzie w 1961 roku otrzymał dyplom z ekonomii i tytuł bakałarza (trzyletnie studia licencjackie).W latach 1961-1962 studiował na wydziale ekonomii w Institut Universitaire des Hautes Etudes Internationales w Genewie. W latach 1971-1972 studiował w Massachusetts Institute of Technology, gdzie otrzymał tytuł magistra zarządzania.

W 1962 roku Kofi Annan został pracownikiem ONZ jako urzędnik ds. administracji i finansów w światowej Organizacji Zdrowia w Genewie. Od tego czasu pracował kolejno dla Afrykańskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Addis Abebie; ONZ-owskich Sił Szybkiego Reagowania w Ismailii (Egipt) – UNEF II; Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców w Genewie oraz w Kwaterze Głównej ONZ w Nowym Jorku jako Asystent Sekretarza Generalnego ds. Zarządzania Zasobami Ludzkimi oraz Koordynator ds. Bezpieczeństwa Systemu Narodów Zjednoczonych (1987-1990), a także jako Asystent Sekretarza Generalnego ds. Planowania, Budżetu i Finansów oraz jako Kontroler (1990-1992). W 1990 roku po inwazji Iraku na Kuwejt, Sekretarz Generalny powierzył mu misję nadzorowania ewakuacji ponad 900 osób personelu międzynarodowego oraz działania na rzecz uwolnienia zakładników z krajów zachodnich przetrzymywanych w Iraku. Kofi Annan stał na czele zespołu prowadzącego negocjacje z władzami Iraku na temat sprzedaży ropy d a uzyskania funduszy na cele humanitarne.

Zanim został wybrany Sekretarzem Generalnym, Kofi Annan pracował jako Asystent Sekretarza Generalnego ds. Operacji Pokojowych (marzec 1993 – luty 1994) oraz jako Zastępca Sekretarza Generalnego (luty 1994 – październik 1995; kwiecień 1996 – grudzień 1996). W okresie jego urzędowania jako Zastępcy Sekretarza Generalnego znacznie zwiększyły się rozmiary i zasięg operacji pokojowych ONZ, w których w szczytowym momencie , w 1995 roku, brało udział prawie 70 000 żołnierzy i osób cywilnych z 77 krajów. Od listopada 1995 roku do marca 1996, w okresie po podpisaniu porozumienia pokojowego z Dayton, dzięki któremu możliwe stało się zakończenie konfliktu w Bośni i Hercegowinie, Kofi Annan pełnił funkcję Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego w byłej Jugosławii, nadzorując wycofywanie Sił Ochronnych ONZ (UNPROFOR) z regionu i zastępowanie ich siłami NATO (IFOR).

Pierwszą inicjatywą Kofi Annana na stanowisku Sekretarza Generalnego było stworzenie planu reformy: Odnowienie Organizacji Narodów Zjednoczonych, który to plan został zaprezentowany Krajom Członkowskim w lipcu 1997 roku i jest obecnie realizowany dla zwiększenia koherencji i koordynacji wewnątrz organizacji. Opublikowany w kwietniu 1998 roku raport Sekretarza Generalnego dla Rady Bezpieczeństwa zatytułowany Przyczyny konfliktów oraz zapewnienie długotrwałego pokoju i zrównoważonego rozwoju w Afryce był jednym z elementów akcji na rzecz zwrócenia uwagi społeczności międzynarodowej na problemy Afryki, najbardziej upośledzonego rejonu świata. Kofi Annan włącza się aktywnie w działania na rzecz rozwiązywania konfliktów na drodze pokojowej – podjął próbę nakłonienia Iraku do podporządkowania się postanowieniom rezolucji Rady Bezpieczeństwa, prowadził negocjacje na rzecz przywrócenia władzy cywilnej w Nigerii oraz zaangażował się w rozmowy pomiędzy Libią i Radą Bezpieczeństwa, które utknęły w martwym punkcie po tragedii w Lockerbie w 1988 roku.

W 1999 roku Kofi Annan podjął kroki dyplomatyczne w celu wywołania międzynarodowej reakcji na przemoc w Timorze Wschodnim oraz potwierdził wycofanie się Izraela z Libanu we wrześniu 2000 roku. Po ponownym wybuchu przemocy we wrześniu 2000 r. podejmował dalsze próby skłonienia Izraelczyków i Palestyńczyków do rozwiązania konfliktu na drodze pokojowych negocjacji zgodnie z Rezolucjami 242 i 338 Rady Bezpieczeństwa, oraz według zasady „ziemia za pokój”. Kofi Annan podjął także wiele działań mających na celu podniesienie statusu kobiet zatrudnionych w Sekretariacie ONZ oraz zacieśnienie współpracy pomiędzy organizacjami społeczno-obywatelskimi, sektorem prywatnym i innymi instytucjami pozarządowymi, których działalność stanowi niezbędne wsparcie dla systemu ONZ. Na światowym Forum Ekonomicznym 31 stycznia 1999 roku Kofi Annan wezwał przywódców światowego biznesu oraz organizacje zrzeszające pracowników i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego do zaangażowania się w inicjatywę Global Compact. Idea ta ma na celu umożliwienie narodom na całym świecie udziału w korzyściach płynących z procesu globalizacji oraz określenie fundamentalnych wartości i metod działania na rynku światowym, by zaspokoić potrzeby społeczno-ekonomiczne wszystkich ludzi.

 

W kwietniu 2000 r. opracował Raport Milienijny zatytułowany „My, ludy: Rola Narodów Zjednoczonych w XXI wieku”, w którym wezwał państwa członkowskie do zaangażowania się w plan działania, mający na celu położenie kresu ubóstwu, nierówności; poprawę poziomu edukacji, ograniczenie rozprzestrzeniania się HIV/AIDS, ochronę środowiska oraz zmniejszenie zagrożenia ludzi konfliktami i przemocą. Raport stworzył podstawę Deklaracji Milenijnej przyjętej przez głowy państw i szefów rządów podczas Szczytu Milenijnego, który odbył się we wrześniu 2000 roku w siedzibie Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku.

W odpowiedzi na epidemię HIV/AIDS Sekretarz Generalny ogłosił w kwietniu 2001 roku pięciopunktowe „Wezwanie do Działania”. Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się epidemii nazwał Kofi Annan swoim „osobistym priorytetem” i zaproponował powołanie Globalnego Funduszu do spraw AIDS i Zdrowia, dzięki któremu przeznacza się większe środki finansowe dla krajów rozwijających się na pomoc w walce z HIV/AIDS.

10 grudnia 2001 r. Sekretarzowi Generalnemu oraz Narodom Zjednoczonym przyznano Pokojową Nagrodę Nobla. Komitet Nagrody Nobla podkreślił, iż Kofi Annan „jest wybitną osobistością, która wniosła nowe życie do Organizacji”, a „jedyna możliwa droga do osiągnięcia światowego pokoju i współpracy między narodami prowadzi przez Narody Zjednoczone”.

Sekretarz Generalny biegle posługuje się językiem angielskim, francuskim i kilkoma językami afrykańskimi. Jego żoną jest Nane Annan ze Szwecji koło Norwegii, z wykształcenia prawnik, obecnie zajmująca się sztuką. Mają troje dzieci.

 

, ,

Dodaj komentarz

Finansowanie Organizacji Narodów Zjednoczopnych

Narody Zjednoczone spełniają szereg powierzonych im przez państwa członkowskie zadań. Realizacja tych zadań wymaga odpowiednich środków finansowych.

Podstawą finansowana Organizacji są obowiązkowe składki uiszczane przez jej członków. Wysokość składki ustalana jest w oparciu o zdolność płatniczą państwa członkowskiego, tj. w zależności od wysokości dochodu narodowego. Podstawowym problemem NZ jest brak stałych wpływów ze składek. Większość państw nie płaci składek członkowskich na czas, bądź w ogóle, co nie sprzyja racjonalnej polityce budżetowej i finansowaniu podjętych przez organizacje działań np. operacji pokojowych.

W związku z tym w 1994 roku powołano Grupę ds. finansowania ONZ, której celem było zajęcie się problemami niepłacenia przez państwa członkowskie składek oraz długami NZ. Stara się ona wypracować stabilną bazę finansową dla Organizacji. Swoje działania skoncentrowała na opracowaniu terminarza wpłat oraz ścisłego wykonywania art. 19 Karty, zakładającego zastosowanie sankcji wobec dłużników.

Poza tym Organizacja stara się lepiej wykorzystywać dane środki finansowe. Sekretarz Generalny podkreśla, że państwa członkowskie mają prawo oczekiwać, iż ich środki zostaną rozdysponowane mądrze. Dlatego przyjmuje na siebie odpowiedzialność za przejrzyste i efektywne ich wykorzystanie.

W 2000 roku Zgromadzenie Ogólne NZ dokonało zmian w sposobie formułowania przez Organizację budżetu. System oparto na analizie rezultatów jakie przyniósł poprzedni budżet.

Mimo tej zmiany dotychczasowa procedura budżetowania powinna zostać uproszczona. Dalsze reformy finansowe przewidują udoskonalanie systemu budżetowego, a ponad to ograniczenie budżetu na operacje pokojowe oraz lepsze zarządzanie funduszami NZ.

 

,

Dodaj komentarz

Personel ONZ

Reforma ONZ dotyczy również zatrudnionych w niej pracowników. W 2000 roku Sekretarz Generalny przedłożył Zgromadzeniu Ogólnemu NZ raport dotyczący polityki kadrowej „Human resources management reform”. Poruszone przez niego problemy to odpowiednia reprezentacja personelu NZ ze względu na narodowość i płeć oraz procedura zatrudniania wykwalifikowanego personelu.

Od 1 maja 2002 został wdrożony nowy systemu rekrutacji i awansu. Zwraca on większą uwagę na odpowiednią reprezentację personelu w zakresie narodowości i płci. Skrócił zbyt długi proces rekrutacji wysoko wykwalifikowanych pracowników z około 400 do 90 dni. Cała procedura rekrutacji stała się bardziej przejrzysta, ponieważ wszelkie ogłoszenia w sprawie pracy w Organizacji zamieszczane są na stronie internetowej. W zakresie awansu głównym kryterium będą kompetencje i zasługi, a nie długość stażu i wynikające stąd pierwszeństwo.

Reforma polityki personalnej przewiduje również stałe podnoszenie kwalifikacji personelu Sekretariatu. Służyć temu ma program szkoleń. Wszyscy dyrektorzy zobowiązani są do odbycia intensywnych szkoleń w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi.

Ponad to, pod koniec 2001 roku zostało ustanowione biuro Rzecznika (Ombudsman) dla rozpatrywania sporów i skarg pracowniczych. Pierwszym rzecznikiem została Patricia Durrant. Jej zadaniem będzie koncyliacja, mediacje oraz stosowanie innych środków rozwiązywania konfliktów pomiędzy stronami, bez potrzeby wszczynania oficjalnego postępowania sądowego.

Kolejnym problemem jest wzrost w ostatnich latach zagrożeń na jakie narażony jest personel NZ. W związku z tym w 2000 roku Sekretarz Generalny otworzył 2 letni program mający na celu wzmocnienie Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem NZ [UN Security Management System].

, ,

Dodaj komentarz

Narody Zjednoczone a społeczeństwo

Narody Zjednoczone są międzyrządową organizacją, w której decyzje podejmowane są przez rządy państw członkowskich. Z drugiej strony Narody Zjednoczone funkcjonują w międzynarodowym środowisku, gdzie wpływy pozapaństwowych podmiotów, takich jak organizacje społeczne, grupy interesu, organizacje wolontariackie, fundacje, prywatne firmy, uniwersytety, jednostki, są coraz silniejsze. Dlatego by Organizacja mogła spełniać swoje funkcje niezbędna jest współpraca z tymi podmiotami, zapewnienie koordynacji ich działań w skali globalnej przy jednoczesnym upowszechnianiu idei i wartości NZ.

Toteż w ostatniej dekadzie Narody Zjednoczone podjęły współpracę z różnymi podmiotami pozarządowymi. Rozwijał się udział organizacji pozarządowych w międzyrządowym procesie podejmowania decyzji. Obecnie szereg rządów włącza przedstawicieli tych organizacji do swoich delegacji na sesje Zgromadzenia Ogólnego NZ. Pozarządowi przedstawiciele i eksperci coraz częściej biorą udział w spotkaniach przygotowawczych na konferencje.

Dzięki powiązaniom z grupami społecznymi ONZ mogły poszerzyć zakres swojej działalności. Przykładem jest kampania Jubileuszowa 2000, której efektem był plan złagodzenia obciążeń finansowych krajów biednych związanych z ich zadłużeniem. Organizacje społeczne były zaangażowane w upowszechnianie norm praw człowieka i ustanowienie Międzynarodowego Trybunału Karnego.

Innym przykładem jest inicjatywa Sekretarza Global Compact, angażująca przedsiębiorstwa z całego świata. Od 1990 roku zaobserwowano zmianę proporcji przepływów finansowych rządowych i sektora prywatnego z państw rozwiniętych do rozwijających się. W latach 1981-90 rządowe przepływy finansowe średnio stanowiły 60% ogółem, a prywatne 40%, ale już w latach 1991-95 inwestycje sektora prywatnego wzrosły do 80%, a rządowe spadły do 20% ogółem. W związku z tym, że rozwój kształtowany jest w głównej mierze przez sektor prywatny, Sekretarz Generalny podjął kroki by wielkość handlu i inwestycji sektora prywatnego przełożyła się na jakość działań firm. W programie Global Comapct, zaproponował by w biznesie rozwijane były zasady Narodów Zjednoczonych w obszarze praw człowieka, standardów pracy i ochrony środowiska. Przedsiębiorstwa korzystające z dobrodziejstw globalizacji powinny przyjąć na siebie większą odpowiedzialność. Program ten uruchomiono w 2000 roku, i od tamtego czasu liczba uczestniczących w nim firm wzrosła do 300.

Obecnie trudno sobie wyobrazić by NZ mogły osiągnąć to co dotychczas bez udziału społeczeństwa. Dlatego jednym z celów przedstawionych przez Sekretarza Generalnego jest rozwijanie partnerstwa z organizacjami społecznymi i biznesem.

Z drugiej strony intensywna współpraca oznacza również pojawienie się pewnych napięć i problemów. NZ nie są w stanie zapewnić uczestnictwa wszystkim chętnym organizacjom w konferencjach ONZ. Istnieje też nierównowaga w udziale organizacji z krajów rozwiniętych i rozwijających się. Postanowiono więc stworzyć grupę, która dokonałaby analizy charakteru relacji Narody Zjednoczone – społeczeństwo i sporządziła odpowiednie zalecenia.

Natomiast w zakresie kontaktów z biznesem zostanie utworzone Biuro Współpracy Partnerskiej [Partnership Office], do którego zostaną włączone Biuro Global Comapact [Global Comapact Office] oraz Fundusz Narodów Zjednoczonych ds. Międzynarodowej Współpracy Partnerskiej [United Nations Fund for International Partnerships].

,

Dodaj komentarz

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

%d bloggers like this: