Archive for category Reformy ONZ

Personel ONZ

Reforma ONZ dotyczy również zatrudnionych w niej pracowników. W 2000 roku Sekretarz Generalny przedłożył Zgromadzeniu Ogólnemu NZ raport dotyczący polityki kadrowej „Human resources management reform”. Poruszone przez niego problemy to odpowiednia reprezentacja personelu NZ ze względu na narodowość i płeć oraz procedura zatrudniania wykwalifikowanego personelu.

Od 1 maja 2002 został wdrożony nowy systemu rekrutacji i awansu. Zwraca on większą uwagę na odpowiednią reprezentację personelu w zakresie narodowości i płci. Skrócił zbyt długi proces rekrutacji wysoko wykwalifikowanych pracowników z około 400 do 90 dni. Cała procedura rekrutacji stała się bardziej przejrzysta, ponieważ wszelkie ogłoszenia w sprawie pracy w Organizacji zamieszczane są na stronie internetowej. W zakresie awansu głównym kryterium będą kompetencje i zasługi, a nie długość stażu i wynikające stąd pierwszeństwo.

Reforma polityki personalnej przewiduje również stałe podnoszenie kwalifikacji personelu Sekretariatu. Służyć temu ma program szkoleń. Wszyscy dyrektorzy zobowiązani są do odbycia intensywnych szkoleń w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi.

Ponad to, pod koniec 2001 roku zostało ustanowione biuro Rzecznika (Ombudsman) dla rozpatrywania sporów i skarg pracowniczych. Pierwszym rzecznikiem została Patricia Durrant. Jej zadaniem będzie koncyliacja, mediacje oraz stosowanie innych środków rozwiązywania konfliktów pomiędzy stronami, bez potrzeby wszczynania oficjalnego postępowania sądowego.

Kolejnym problemem jest wzrost w ostatnich latach zagrożeń na jakie narażony jest personel NZ. W związku z tym w 2000 roku Sekretarz Generalny otworzył 2 letni program mający na celu wzmocnienie Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem NZ [UN Security Management System].

Reklamy

, ,

Dodaj komentarz

Reforma operacji pokojowych

W praktyce operacje pokojowe stały się najczęściej wykorzystywanym narzędziem uśmierzania konfliktów. Jednocześnie coraz większe zapotrzebowanie na nie wymaga określenia ich funkcji i charakteru oraz miejsca w systemie bezpieczeństwa ONZ. Potrzebę tę dostrzegł Sekretarz Generalny NZ, który w raporcie z 1997 roku „Renewing the United Nations: A Programme For Reform” wskazał na dwa istotne problemy związane z operacjami pokojowymi: brak stabilności finansowej i brak zdolności szybkiego reagowania. By operacje pokojowe mogły być skuteczne, oba wspomniane obszary wymagają zmian. Zmiany te może jednak przynieść raczej ściślejsza współpraca państw NZ niż określone reformy.

Ponad to w raporcie Sekretarz podkreśla, iż eksplozja konfliktów zimnowojennych wymaga zmiany kształtu operacji. Jednak wszelkie reformy w zakresie operacji pokojowych zależą od woli państw członkowskich NZ. Toteż w raporcie Sekretarz przedstawia postulaty i sugestie, które miałyby wyznaczać kierunki rozwoju operacji. Przede wszystkim raport traktuje „Peacekeeping” jako podstawowe narzędzie dla utrzymania pokoju i bezpieczeństwa. Następnie wskazuje, że obecnie NZ nie mają możliwości prowadzenia tzw. peace enforcement operations, czyli operacji wojskowych z użyciem siły i muszą w tym względzie polegać na państwach członkowskich NZ działających na podstawie mandatu udzielonego przez Radę Bezpieczeństwa.

Kolejną kwestią związaną ze skutecznością operacji pokojowych są działania mające na celu stworzenie sztabu szybkiego reagowania, który oceniałby sytuację i przygotowywał wytyczne nim oddziały pokojowe zostaną rozmieszczone i podejmą działania. Sekretarz Generalny zachęca również do ustanowienia i utrzymywania jednostek szybkiego reagowania. Ponad to, Sekretarz nakłania państwa członkowskie dysponujące wywiadem do ustanowienia regularnej praktyki dzielenia się z nim informacjami w celu wspierania jego działań zapobiegających konfliktom. Podkreśla także potrzebę skupienia przywódców wokół Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego w przypadku wspólnej operacji, co miałoby zapewnić spójność podejmowanych działań.

W 2000 roku został przedłożony państwo członkowskim raport na temat operacji pokojowych tzw. „Brahimi Report”, który powstał podczas Panelu NZ ds. Operacji pokojowych prowadzonego przez Lakhdara Brahimiego. Raport ten wskazuje, biorąc za przykład akcje w Rwandzie w 1994 roku i Srebrenicy w 1995 roku, brak konsensusu pomiędzy państwami członkowskimi do podjęcia właściwej akcji. Postuluje on zwiększenie liczby personelu w Kwaterze Głównej oraz silniejsze polityczne, finansowe i materialne wsparcie ze strony państw członkowskich, a szczególnie ze strony państw zasiadających w Radzie Bezpieczeństwa.

Państwa członkowskie zareagowały pozytywnie na „Brahimi Report” i Zgromadzenie Ogólne NZ zaaprobowało 50% wzrost liczy personelu w Departamencie Operacji Pokojowych orazprzyznało około 150 milionów dolarów na wyposażenie Bazy Logistycznej NZ na Brindisi i we Włoszech.

,

Dodaj komentarz

Reorganizacja – Reforma Sekretariatu

Sekretariat Generalny, ze względu na pełnione zadania, jest jednym z najbardziej rozbudowanych organów NZ. Jego reforma polega na usprawnieniu jego działania, co obejmuje zmiany w zarządzaniu oraz ograniczenie kosztów prac administracyjnych.

W celu realizacji reformy Sekretarz Generalny powołał zespół ds. zarządzania zasobami ludzkimi. Zespół składa się głównie ze specjalistów nie związanych z Organizacją. W Sekretariacie zatrudnionych jest ponad osiem i pół tysiąca osób, a zespół zająć się ma jego przeszkoleniem.

Ponad to Sekretarz Generalny utworzył urząd Przedstawiciela Sekretarza Generalnego. Jego zadaniem jest kierowanie bieżącymi pracami Sekretariatu, w tym podejmowanie decyzji w sprawach ekonomicznych i socjalnych. Kolejną zmianą organizacyjną w Sekretariacie było ustanowienie przez Sekretarza cotygodniowych konferencji z pracownikami, które pozwolą na wymianę poglądów, ocenę pracy i zapewnią lepszą koordynację działań.

Skutkiem tych zmian była redukcja liczby niepotrzebnych spotkań, sporządzanych raportów, a przez to obniżenie kosztów administracyjnych.

,

Dodaj komentarz

Reorganizacja – Rada Społeczno-Gospodarcza

Radzie Społeczno-Gospodarczej przypada szczególna rola w procesie tworzenia globalnego porozumienia w sprawach gospodarczych i społecznych. Ta funkcja wymaga wzmocnienia organizacyjnego Rady i pogłębienia jej współpracy z innymi międzynarodowymi instytucjami.

Obiecującym początkiem zmian jest coroczny dialog z takimi instytucjami jak MFW, Bank Światowy i WTO. Ponad to Rada by ograniczyć rozbudowaną strukturę i związany z tym chaos kompetencyjny uporządkowała poszczególne segmenty swojej działalności.

, , ,

Dodaj komentarz

Reorganizacja – Zgromadzenie Ogólne NZ

Zgromadzenie Ogólne NZ jest organem, w skład którego wchodzą przedstawiciele wszystkich państw członkowskich. Na jego forum państwa wspólnie podejmują decyzje związane z budżetem, co sprawia, że Zgromadzenie stanowi ważny organ w strukturze NZ.

Jednak w ostatniej dekadzie wiele państw członkowskich uważa, że rola i autorytet Zgromadzenia Ogólnego NZ maleje. Pogląd ten podziela również Sekretarz Generalny. Obecnie Zgromadzenie zajmuje się zbyt wieloma, często pokrywającymi się i nieistotnymi problemami. W rezultacie czas i energia potrzebne do wypracowania konsensusu w sprawach ważnych są marnowane na bezużyteczne debaty.

W tej sytuacji konieczne jest usprawnienie pracy Zgromadzenia i wprowadzenie większej przejrzystości ciał pełniących funkcje wspomagające wobec niego.

Dobrym początkiem, w opinii Sekretarza Generalnego jest wybór Prezydenta Zgromadzenia Ogólnego NZ, oraz przewodniczących komitetów na 3 miesiące przed rozpoczęciem kolejnej sesji. Umożliwia to lepsze rozplanowanie pracy Zgromadzenia i usprawni wprowadzanie dalszych reform.

Ponad to należy wyraźnie określić zakres kompetencji Zgromadzenia i Rady Społeczno-Gospodarczej. Problem dotyczy w szczególności funkcjonalnych komisji obu organów. Działania Zgromadzenia Ogólnego NZ i jego ciał pomocniczych powinny uzupełniać i wspomagać Radę Społeczno-Gospodarczą.

, ,

Dodaj komentarz

Reorganizacja – Rada Bezpieczeństwa

Reforma Rady Bezpieczeństwa związana jest ze zmianą składu członkowskiego oraz z metodami pracy. W celu ustalenia kierunku tych zmian i ich realizacji na początku lat 90-tych Zgromadzenie Ogólne NZ powołało Grupę Roboczą ds. reformy Rady [Open-ended Working Group].

Jak wskazuje raport Sekretarza Generalnego „Wzmocnienie Narodów Zjednoczonych: plan dalszych zmian” skład Rady powszechnie uważany jest za niereprezentatywny. Mocarstwami zasiadającymi w Radzie są państwa zwycięskiej koalicji: USA, Wielka Brytania, Francja, Związek Radziecki, a ponad to Chiny. Najważniejsze decyzje Rady wymagają zgody wszystkich stałych członków, co odzwierciedla przekonanie, że żadna decyzja dotycząca problemów światowych nie zostanie zrealizowana, jeśli nie poprą jej światowe mocarstwa. W latach dziewięćdziesiątych do czołówki mocarstw dołączyły Niemcy i Japonia, państwa, które mimo swego geopolitycznego położenia i potencjału, jako pokonane w II wojnie światowej nie weszły w skład Rady. Kolejnym problemem jest brak w stałym składzie Rady państwa pochodzącego z Afryki.

Z kolei w zakresie metod pracy Rada Bezpieczeństwa, w części za sprawą Grupy Roboczej, zmieniła niektóre procedury. Oferuje członkom NZ aktualnie w niej nie zasiadającym znacznie więcej możliwości uczestniczenia w jej pracach. Wzrosła liczba otwartych spotkań z udziałem przedstawicieli tych państw. Poprawiła się również procedura konsultacji z państwami udostępniającymi swoje siły dla operacji NZ. Dzięki temu Rada stała się bardziej przejrzystym organem.

Należy jednak dodać, że mimo tych usprawnień, wypracowanie zgody co do zmian w składzie Rady Bezpieczeństwa jest konieczne. Jak podkreśla Sekretarz Generalny NZ, żadna reforma Narodów Zjednoczonych nie będzie pełna bez reformy Rady Bezpieczeństwa.

, ,

Dodaj komentarz

Reorganizacja ONZ

Reorganizacja Narodów Zjednoczonych ma zapewnić lepszą koordynację działań i większą ich efektywność.

W tym celu 30 departamentów, funduszy i programów Narodów Zjednoczonych zostało zgrupowanych w cztery przedmiotowe działy:

Pokój i Bezpieczeństwo [peace and security]

Sprawy humanitarne [humanitarian affairs]

Rozwój [development ]

Sprawy Ekonomiczne i Społeczne [economic and social affairs]

Jednocześnie zostały ustanowione Komitety Wykonawcze [Executive Committees] koordynujące działalność każdego działu. Komitety są bezpośrednio powiązane z Sekretariatem poprzez tzw. Senior Management Group, która składa się z szefów departamentów, funduszy i programów. Ciało to ma zapewnić spójność działań NZ na najwyższych szczeblach.

W ramach reorganizacji administracji (streamline) utworzono jeden Departament Spraw Ekonomicznych i Społecznych [Department of Economic and Social Affairs]. Po drugie połączono grupy zajmujące się prewencją [UN Crime Prevention], wymiarem sprawiedliwości [Criminal Justice Division] i narkotykami [UN Drug Control Programme] w jedno Biuro ds. Narkotyków i Przestępczości [Office on Drugs and Crime]. Po trzecie Senior Management Group i Komitety Wykonawcze podjęły działania mające na celu scalenie ochrony praw człowieka z operacjami pokojowymi, rozwojem i innymi obszarami działań NZ.

Ponad to postulowana jest szersza współpraca pomiędzy NZ a Bankiem Światowym i Międzynarodowym Funduszem Walutowym. Toteż począwszy od 1998 roku Rada Ekonomiczno-Społeczna organizuje spotkania z przedstawicielami tych organizacji. Dzięki tym kontaktom doszło do zorganizowania konferencji w 2002 w Monterrey w Meksyku.

Wprowadzane zmiany obejmują również przedstawicielstwa agend, funduszy, programów NZ w poszczególnych krajach i regionach świata. Ze względu na wprowadzane oszczędności oraz uzyskanie synergii działań i spójnego wizerunku NZ zostały one zobligowane do działania w ramach jednego United Nations House. Jednolitą reprezentację NZ zapewnić ma także Stały Koordynator NZ, którego pozycję wzmocniono. Jego zadaniem jest koordynowanie działań wszystkich agend, programów i funduszy NZ.

, , ,

Dodaj komentarz

%d blogerów lubi to: